Werken aan het succes van de ander

Weet jij wat er speelt op die andere afdeling? Waar dat andere team zo hard voor werkt? Wat ze in de kantoortuin naast jou proberen te bereiken? Wat je collega managers voor ogen hebben? En wat ze daarvoor nodig hebben? Versterk elkaar en vind die verbinding met een paar simpele principes.

We spelen in organisaties vaak met verschillende afdelingen en in verschillende teams voor hetzelfde publiek. Andere taken, andere voorstellingen, hetzelfde publiek. En toch is de verbinding niet zelden vooral naar de mensen boven of onder ons. Met daarbij een niet onbelangrijke focus op de verbinding binnen ons eigen team. In improvisatietheater is een gouden regel te werken aan het succes van de ander. Oog te hebben voor wat de ander wil brengen en deze daarin te laten schitteren. Het lijkt mij een mooie metafoor voor wat een eilandcultuur goed kan gebruiken.

Met de specialisatie van rollen en taken binnen organisaties beogen we geen dubbel werk te verrichten en duidelijkheid te creëren over wie wat doet. De juiste competentie op de juiste plek. Breng daar maar eens wat tegenin.

Wat wij vaak merken is dat met het aanspreken van mensen op hun specifieke competentie, het ook minder veilig wordt om aan te geven waar je nog hulp kunt gebruiken. Het zou zomaar eens de indruk kunnen wekken dat je het niet allemaal precies weet. 

Binnen improvisatietheater is het uitgangspunt echter dat je het niet allemaal precies weet. Iedere speler heeft zijn of haar talent. Is ergens heel goed in. En toch kan hij of zij niet in z’n eentje de scene dragen. Er zijn in iedere scene, steeds weer een hoofdrol, de bijrollen en de figuranten. Zodra helder is voor de andere spelers wie de hoofdrol pakt is het opletten geblazen wat het idee is van deze speler. Dat gebeurt niet door er over te praten. Dat gebeurt door goed te luisteren. Met aandacht in te leven in de doelen van de hoofdpersoon. Deze communicatie vindt op meta-niveau plaats. We’re building the plane while flying it. Als de hoofdrol duidelijk is, is het aan de anderen om het idee te laten slagen. Die nemen de bijrol en spelen de scene-versterkende figuranten. Ze zijn niet belangrijker dan de hoofdrol. Zetten hun ego en eigen doelen (voor die scene) aan de kant. Geven aandacht. En voeden de scene en de hoofdrolspeler met wat ze zien en denken dat nodig is. Die rol is evenmin ónbelangrijk: zonder de onbenullige lidwoorden loopt geen enkele zin. En op het moment dat jij een keer de hoofdrol hebt, kun je erop vertrouwen dat de anderen ook jou gaan ondersteunen!

In de praktijk van alledag, komt dit er in de basis op neer dat je oprecht geïnteresseerd bent en probeert te verdiepen in wat die andere afdeling, die andere manager voor ogen heeft. Met tijd en aandacht te begrijpen welke ideeën er zijn en wat ze proberen te bereiken. Te vragen naar wat ze nog nodig hebben en zelf te bedenken hoe jij hun voorstelling sterker kan maken. Zónder te oordelen over de kunde van die ander. En zonder de hoofdrol over te willen nemen (jij hebt immers jouw eigen voorstelling!) En dat begint soms al bij het koffieapparaat. Wat zou jou dat op kunnen leveren? En wat levert dat jullie publiek op?

Idee en Praktijk werkt met individuen, teams en organisaties aan vaardigheden, houding en gedrag aan verbeterde samenwerking in creativiteit en innovatie. Het bedenken en uitvoeren van nieuwe ideeën. Voor groei. Improvisatietheater is daarbij een dankbare metafoor die regelmatig als toegepaste improvisatievormen wordt ingezet. Emile Mazerant is trainer en facilitator in creativiteit en innovatie en is daarnaast improvisatieacteur.